Ankara Garı’nda Yarım Kalan Ömürler

“Çünkü bazı trenler hiç kalkmaz; ama taşıdığı insanların düşleri yolculuğa devam eder.”

Bazı trenler istasyondan kalkmaz. Ne bir düdük sesi duyulur ne raylar üzerinde ağır ağır ilerleyen vagonların gürültüsü… Ama yine de yıllarca yol alırlar. Bir ülkenin vicdanından geçer, annelerin gözlerinde durur, çocukların büyüyen sessizliğine uğrarlar. Ankara Garı’nın önünde, 10 Ekim 2015 sabahında yarım kalan tren de böyle bir tren oldu.

O gün Ankara’ya gelenlerin her birinin ardında başka bir şehir, başka bir hayat, başka bir hikâye vardı. Kimi uzaklardan yola çıkmıştı, kimi Ankara’nın sokaklarından yürüyerek gelmişti. Kimi arkadaşlarıyla buluşacak, kimi hiç tanımadığı insanlarla aynı meydanda omuz omuza duracaktı. Yanlarında pankartlarını, türkülerini, umutlarını ve eve döndüklerinde anlatacakları bir günün hayalini taşıyorlardı.

Garlar böyledir. İnsanları bir yerden alıp başka bir yere götürürler. Her vagonda başka bir hikâye vardır; ama tren hareket ettiğinde bütün o hikâyeler aynı rayın üzerinde ilerler. O sabah da birbirinden farklı hayatlar Ankara Garı’nın önünde aynı yerde buluşmuştu.

Aynı Meydanda Buluşan Hayatlar

Burası yalnızca bir meydan değildi. İşçilerin, emekçilerin, gençlerin, kadınların, sendikaların ve demokratik güçlerin bir araya geldiği bir miting alanıydı. İnsanlar silaha karşı sözlerini, ölüme karşı yaşamı, baskıya karşı birlikte durma iradelerini göstermek için oradaydı.

Tam da bu nedenle, orada patlayan bombaların yalnızca bedenleri hedef aldığını düşünmek eksik kalır.

Çünkü faşizm, insanları öldürmek kadar onların yan yana gelme ihtimalinden de korkar. Bir meydanda binlerce insanın birbirine güvenerek toplanması, farklı kimliklerin ve düşüncelerin aynı yerde ortak bir söz söylemesi, faşizmin kurmak istediği karanlık düzenin karşısında başlı başına bir tehdittir.

Saat 10.04

Saat 10.04’te iki bomba patladı.

Bir anda meydandaki sesler sustu. Birbirine uzanan eller yaralıları taşımaya başladı. Biraz önce yan yana duran insanlar, birkaç saniye içinde birbirlerinin yarasına, birbirlerinin çığlığına dönüştü. 103 insan yaşamını yitirdi; yüzlercesi yaralandı.

Fakat o gün yalnızca Ankara Garı’nın önündeki insanlar ölmedi. O patlamanın sesi, kilometrelerce ötede insanların evlerine kadar ulaştı. Televizyon ekranlarından içeri girdi, sofraların üzerine çöktü, çocukların oyunlarına karıştı.

“Ben O Günü Hiç Unutmadım”

Ben o günü hiç unutmadım.

Cumartesi günüydü. Evdeydim. Evi süpürüyordum. Mahir kendi oyuncaklarıyla oynuyordu. Birkaç oyuncağı yanlışlıkla süpürgenin içine çekmiştim; Mahir ağlamıştı. Evde arkadaşlarım da vardı. Hayatın en sıradan anlarından biriydi. Süpürgenin sesi, çocuk sesi, evin içindeki küçük telaşlar…

Sonra arkadaşım birden süpürgenin düğmesine bastı ve, “Dur, kötü bir şey var,” dedi. Televizyona baktık.

Bir anda hepimiz sustuk.

Sanki evin içindeki bütün sesler çekildi. Süpürgenin uğultusu, Mahir’in az önceki ağlaması, konuşmalarımız… Hepsi bir anda uzaklaştı. Hepimiz televizyon ekranına kilitlendik. Ankara’da bir şey olmuştu. İnsanlar ölmüştü. Bir mitinge giden insanlar, evlerine dönmeyeceklerdi.

O an insan şunu anlıyor: Bazı patlamalar yalnızca bir meydanı parçalamıyor. Evlerin içine kadar giriyor. Çocukların oyunlarının arasına, annelerin yüreğine, akşam kurulacak sofraların sessizliğine kadar ulaşıyor.

Mahir’in birkaç dakika önce ağladığı oyuncakların sesi hâlâ kulağımdaydı. Televizyonda ise başka çocukların artık hiç duyamayacağı sesler vardı.

İşte o gün Ankara Garı benim için yalnızca Ankara’da bir yer olmaktan çıktı.

Bir evin içine girdi.

Bir Cumartesi gününün ortasına düştü. Arkadaşlarımı aradım.

Ve yıllar geçmesine rağmen o televizyon ekranının karşısında donup kalan arkadaşlarımı, Mahir’i, süpürgenin sesini ve bir anda evin üzerine çöken o ağır sessizliği unutmadım.

Belki de bu yüzden bazı acılar yalnızca tarih kitaplarında yaşamaz. İnsanların evlerinde yaşamaya devam eder.

Vicdanımızı Yaralayan Sorular

Ve geriye yalnızca ölüm değil, cevabı hâlâ vicdanımızı yaralayan sorular kaldı.

Bu insanlar neden korunamadı?

Saldırı öncesinde güvenlik birimlerine ulaşan bilgiler neden yeterince değerlendirilmedi?

Başkentte, binlerce insanın toplandığı bir miting alanına ölümün bu kadar kolay ulaşmasına nasıl izin verildi?

Yıllar boyunca ortaya çıkan Meclis belgeleri, soruşturmalar ve raporlar bu soruları daha da ağırlaştırdı. Saldırı öncesinde IŞİD’e ilişkin istihbarat bilgilerinin bulunduğu ve güvenlik zaafları yaşandığı yönündeki tespitler, 10 Ekim’in yalnızca bombayı taşıyanların hikâyesinden ibaret olmadığını gösterdi.

O nedenle adalet arayışı, yalnızca bombayı patlatanların cezalandırılmasıyla sınırlı kalamaz. İnsanların hayatını korumakla yükümlü olanların sorumluluğu da sorulmalıdır.

Çünkü bir katliamı anlamak için yalnızca patlamanın olduğu ana bakmak yetmez. O anı hazırlayan koşullara, büyütülen nefret diline, göz göre göre çoğalan karanlığa ve insanların güvenliğini sağlamakla görevli mekanizmaların nerede durduğuna da bakmak gerekir.

Nasıl Sayacağız?

Sonra insanın karşısına o ağır soru çıkıyor:

Kaç Türk öldü, kaç Kürt?

Kaç Alevi, kaç Sünni?

Kaç işçi, kaç öğrenci?

Kaç kadın, kaç genç?

Nasıl sayacağız?

İnsan ölümün karşısında kendisini böyle ayırabilir mi?

O gün Gar’ın önünde kan, kimliklerin arasından geçip birbirine karıştı. Türk’ün kanı Kürt’ün kanına, Kürt’ün kanı Türk’ün kanına değdi. Bir annenin gözyaşı diğerinden farklı değildi. Bir kardeşin feryadı öteki kardeşin feryadından ayrılmadı.

Çünkü ölüm, insanları ayırmak için gelmişti; fakat ölümün kendisi onları birbirinden ayıramadı.

Her birinin bir adı vardı. Bir evi, bir ailesi, sevdiği insanlar, yarım kalmış düşleri vardı. Kiminin cebinde dönüş bileti, kiminin akşam için yaptığı bir plan, kiminin çocuğuna götüreceği küçük bir hediye vardı. İnsan hayatının en sıradan ayrıntıları, o sabah bir anda sonsuz bir özleme dönüştü.

Ahhh Körpe Veysel… En Gencimiz

Ahhh körpe Veysel… En gencimiz.

Akşam olmadı.

Birileri evine dönemedi.

Birileri sofraya oturamadı.

Birileri çocuğunun başını bir daha okşayamadı.

Birileri sevdiğine verdiği sözü tamamlayamadı.

Trenler ise yolculuklarına devam etti.

Vagonlar istasyonlara girip çıktı. İnsanlar bavullarını taşıdı, birbirlerine sarıldı, sevdiklerini uğurladı. Raylar şehirleri birbirine bağlamayı sürdürdü. Fakat Ankara Garı’nın taşları o sabahı unutmadı.

Biz de unutamayız.

Faşizmle Barış Olmaz

Çünkü 10 Ekim yalnızca geçmişte kalmış bir katliam değildir. Bugün hâlâ bize şu soruyu sordurur: Bir ülkenin insanları birbirinden korkmadan, birbirinin acısını kendisinin acısı bilerek yan yana durabilecek mi?

Ben bu sorunun cevabını yalnızca güzel sözlerde aramıyorum.

Faşizmle barış olmaz.

Faşizm, insanların birbirinden ayrılmasını ister. Korkunun büyümesini, yalnızlığın çoğalmasını, örgütsüzlüğün sıradanlaşmasını ister. İnsanların birbirine sırt çevirmesinden güç alır.

Bu yüzden bizim cevabımız da açık olmalıdır: Daha fazla yan yana gelmek. Daha fazla örgütlenmek. Daha fazla dayanışmak. Birbirimizin acısını birbirimize yük değil, ortak bir sorumluluk bilmek.

Geleceği Bize Kimse Armağan Etmeyecek

Çünkü geleceği bize kimse armağan etmeyecek.

Güzel günler, yalnızca güzel günleri düşlediğimiz için gelmeyecek. Onları birlikte kuracağız. İşçinin eliyle, öğrencinin cesaretiyle, kadının direnciyle, gençlerin umuduyla, halkların birbirine uzattığı elle kuracağız.

Ankara Garı’nda yarım kalan yolculuğu da böyle tamamlayacağız.

Bir gün o raylardan yine trenler geçecek. İnsanlar yine birbirlerine el sallayacak. Çocuklar garın merdivenlerinde koşacak. Anneler sevdiklerini uğurlarken içlerinde korku değil, güven taşıyacak.

Ve biz o gün geldiğinde, Ankara Garı’nın önünde kaybettiğimiz 103 canı yalnızca yasla değil, onların yarım bıraktığı düşlerin gerçekleştiğini görerek anacağız.

Çünkü bazı trenler hiç kalkmaz; ama taşıdığı insanların düşleri yolculuğa devam eder.

10 Ekim Ankara Garı’nın 103 canına saygıyla…

Unutmayacağız.

Unutturmayacağız.