10 Ekim: Unutmak Sessiz Kalmaktır
“10 Ekim Ankara Garı Katliamı, yalnızca yaşamını yitiren canların değil; barışın, demokrasinin ve birlikte yaşama umudunun hedef alındığı bir gün olarak toplumsal hafızamızda yaşamaya devam ediyor.”
10 Ekim Ankara Garı Katliamı, yüreğimizin en derinlerine saplanan kanlı bir bıçak gibi hafızamızda kaldı.
Ortadoğu’da ve dünyanın farklı bölgelerinde din, inanç, ulus ve kimlik farklılıkları üzerinden yaşanan çatışmaların ağır sonuçlarına defalarca tanık olduk.
10 Ekim 2015’te Ankara Garı önünde gerçekleştirilen saldırı, barış, demokrasi ve özgürlük talebiyle bir araya gelen insanları hedef alan Türkiye yakın tarihinin en ağır saldırılarından biri olarak toplumsal hafızaya kazındı.
O gün Ankara’ya gelen insanlar savaş istemiyordu.
Barış istiyordu.
Demokrasi istiyordu.
Emekçinin sesinin duyulmasını istiyordu.
Farklılıkların çatışma nedeni değil, birlikte yaşamanın bir parçası olabileceği bir gelecek istiyordu.
Ama barışa uzanan eller kana bulandı.
10 Ekim Sabahı: Saat 10.04
Takvimler 10 Ekim 2015’i gösterdiğinde, Emek, Barış ve Demokrasi Mitingi için Türkiye’nin farklı bölgelerinden binlerce insan Ankara’ya gelmişti.
Çok sayıda siyasi parti, demokratik kitle örgütü, sendika, meslek örgütü ve sivil toplum kuruluşu da mitinge katılıyordu.
Buluşma noktası Ankara Garı’nın önüydü.
İnsanlar pankartlarını açıyor, birbirlerini karşılıyor, halaylar çekiyor ve yürüyüşün başlamasını bekliyordu.
Saat 10.04’te, kalabalığın içerisinde peş peşe iki patlama meydana geldi.
O birkaç saniye, yüzlerce ailenin ve Türkiye’nin toplumsal hafızasının geri kalanını değiştirdi.
Saldırıda 103 can yaşamını yitirdi, yüzlerce insan yaralandı.
Geride yarım kalan hayatlar kaldı.
Anneler…
Babalar…
Çocuklar…
Arkadaşlar…
Yoldaşlar…
Ve bir daha eve dönemeyen canların ardından bırakılan kırmızı karanfiller.
Barışa Yapılan Saldırı
10 Ekim’i yalnızca rakamlarla anlatmak mümkün değildir.
Çünkü o gün hedef alınan insanlar ortak bir talebin etrafında buluşmuştu:
Barış içinde yaşamak.
Bu nedenle 10 Ekim’de yaşananlar yalnızca saldırının gerçekleştiği meydanda bulunan insanlara yönelik değildi.
Toplumun birlikte yaşama iradesine, demokratik taleplerine ve geleceğe ilişkin ortak umuduna da ağır bir darbe vurdu.
Katliamın üzerinden yıllar geçmesine rağmen saldırıya ilişkin hukuki süreçler, sorumluluk tartışmaları ve adalet arayışı toplumsal hafızadaki yerini koruyor.
Bu nedenle 10 Ekim yalnızca geçmişin konusu değildir.
Adalet arayışı sürdüğü sürece bugünün de meselesidir.
Dünyanın Ortak Yarası: İnsan Hayatı
Savaşların, ekonomik çıkar mücadelelerinin, otoriterleşmenin ve toplumsal kutuplaşmanın bedelini çoğu zaman sıradan insanlar ödüyor.
Ortadoğu bunun en ağır örneklerinin yaşandığı coğrafyalardan biri oldu.
Doğal kaynaklar, jeopolitik çıkarlar, devletler arası rekabet ve bölgesel güç mücadeleleri milyonlarca insanın yaşamını etkiledi.
Evler yıkıldı.
İnsanlar yerlerinden edildi.
Doğa tahrip edildi.
Yoksulluk ve güvencesizlik büyüdü.
Fakat bütün bu siyasi ve ekonomik mücadelelerin sonunda ortaya çıkan en ağır bedel çoğu zaman aynıdır:
İnsan hayatı.
DDP72 – Dijital Dergi Platformu olarak meseleyi tam da buradan görüyoruz.
İnsanı merkeze almayan hiçbir siyasal, ekonomik veya toplumsal hesap, insanlığın geleceğine gerçek bir çözüm sunamaz.
10 Ekim’i Neden Hatırlamalıyız?
Bir toplumun belleği yalnızca geçmişte ne olduğunu kaydetmez.
Gelecekte neyin tekrar yaşanmaması gerektiğini de hatırlatır.
Bu nedenle 10 Ekim’i hatırlamak yalnızca yılda bir gün çiçek bırakmak değildir.
Hatırlamak;
sormaktır.
Araştırmaktır.
Adalet istemektir.
Yaşananlardan ders çıkarmaktır.
Barışı savunmaktır.
İnsan hayatının her türlü siyasi ve ekonomik hesabın üzerinde olduğunu yeniden söylemektir.
Çünkü unuttuğumuz her acı, yeniden yaşanabilme ihtimalini içinde taşır.
Sessiz Kalmak…
Bazen sessizlik tarafsızlık değildir.
Bazen sessizlik, haksızlığın karşısında insanın kendi sözünden vazgeçmesidir.
Sessiz kalmak, gelecekte büyüyecek bir ağacın gölgesinden mahrum kalmaktır.
Sessiz kalmak, derelerimizin özgürce akışını izlemeye hasret kalmaktır.
Sessiz kalmak, gökyüzünde süzülen kuşların kanat seslerini bir daha duyamamaktır.
Sessiz kalmak, savaşlarda gencecik insanların toprağa düşmesine göz yummaktır.
Sessiz kalmak, çocukların geleceğinin karanlığa sürüklenmesine seyirci kalmaktır.
Sessiz kalmak, açlığın, yoksulluğun ve sefaletin olağanlaştırılmasına razı olmaktır.
Ve bazen;
sessiz kalmak, 10 Ekim Ankara Garı Katliamı gibi acıların toplumsal hafızadan silinmesine izin vermektir.
Çünkü sessizlik yalnızca konuşmamak değildir.
Bazen yaşanan haksızlıkların üzerinin örtülmesine,
acının görünmezleşmesine
ve yeni acıların doğmasına zemin hazırlar.
Unutmak da Bir Sessizlik Biçimidir
Unutmak bazen kendiliğinden gerçekleşmez.
Toplumsal hafıza konuşulmadığında, yazılmadığında, belgelenmediğinde ve gelecek kuşaklara aktarılmadığında zaman içerisinde sessizleşir.
İşte bu nedenle dijital hafıza önemlidir.
Yaşananları yalnızca yıldönümlerinde hatırlamak değil; yazıyla, belgeyle, tanıklıklarla ve insanların hikâyeleriyle geleceğe taşımak gerekir.
Çünkü toplumsal hafıza yalnızca geçmişe ait değildir.
Geleceğin vicdanıdır.
DDP72’nin dijital hafızaya verdiği önem de tam olarak burada anlam kazanıyor:
Unutulmaması gerekenleri kayıt altına almak.
Sözü kalıcılaştırmak.
Tanıklığı gelecek kuşaklara taşımak.
Ve toplumsal belleğin heder olmasına izin vermemek.
10 Ekim’i Unutturmayacağız
10 Ekim’de yaşamını yitiren insanlar farklı şehirlerden gelmişti.
Farklı kimliklere, düşüncelere ve yaşam hikâyelerine sahiptiler.
Ama o sabah onları aynı meydanda buluşturan ortak bir umut vardı:
Daha güzel bir dünya mümkündür.
Belki de 10 Ekim’in bize bıraktığı en önemli miras budur.
Katliamın karanlığını değil;
o meydana insanları getiren umudu yaşatmak.
Ölüme karşı yaşamı,
savaşa karşı barışı,
nefrete karşı dayanışmayı,
korkuya karşı özgürlüğü,
unutmaya karşı hafızayı savunmak.
Bizler DDP72 – Dijital Dergi Platformu olarak 10 Ekim’de yaşamını yitiren canları yalnızca acıyla değil, uğruna o meydana geldikleri değerlerle hatırlıyoruz.
Onları rakamlara dönüştürmeden…
Onları yalnızca tarihin bir satırına hapsetmeden…
İsimleriyle,
hayalleriyle,
yarım kalan yaşamlarıyla
ve geride bıraktıkları umutla hatırlıyoruz.
Unutmadık.
Unutmayacağız.
Unutturmayacağız.
hafıza, geleceğe karşı taşıdığımız sorumluluktur.
✍️ DDP72 – Dijital Dergi Platformu
29.09.2026
Çağlar değişir, araçlar değişir, dünya değişir; fakat insanı insan yapan değerleri yaşatmak yine bizlerin elindedir.
Yol bir, sürek binbir.
Yolumuz hakikate, yüzümüz insana, gönlümüz cümle canlara dönük olsun.
Àşk ile.
-
Alevi Alevidir: 72 Millete Bir Gözle Bakarken Neden Birbirimizi Ötekileştiriyoruz?
“72 millete aynı nazarla bakmayı öğütleyen bir Yol’un canları, kendi içinde birbirine hangi nazarla bakıyor?” Alevi Alevidir: 72 Millete Bir Gözle Bakarken Neden Birbirimizi Ötekileştiriyoruz? Alevilik söz konusu olduğunda en…
-
ALEVİ ALEVİDİR (Şiir)
ALEVİ ALEVİDİR Yetmiş iki milletebir nazarla bak dedik,her can bir renk,her renk bir hakikat dedik. Peki can,sıra bize gelinceneden daraldı meydan? Birimiz ocağını söyledi,birimiz süreğini,birimiz dilini,birimiz toprağını…Sonra aynı ateşinbaşında ısınan…
-
TiJE – Temmuz 2026 Sayısı
“Kendi hikâyemizi kendimiz yazmazsak, başkaları bizim yerimize yazacak; kendi hafızamızı geleceğe taşımazsak, yarın bizi anlatacak olan yine başkalarının hafızası olacaktır.” Yol Bir, Sürek Binbir: Dijital Hafızamızla Geleceğe Nefes Oluyoruz Değerli…
-
Roj Arslan-Gülçehre
Köyde başlayan bir çocukluk, gurbetle şekillenen bir yaşam; eğitimden bilişime, toplumsal örgütlenmeden kültür ve dayanışmaya uzanan uzun bir yolculuk… Bulmuş & Palanga’da Başlayan Bir Yaşam Roj, 1968 yılında Erzincan’ın Tercan…
