“Çünkü bazı günler vardır kızım, insanların hafızasına kazınır. Aradan yıllar geçse de unutulmaz.”

Kırmızı Karanfiller

Ankara, o sabah her zamankinden daha sessizdi.

Gökyüzü griydi. Şehrin üzerine çöken bulutlar, sanki yıllardır söylenemeyen cümleleri içinde taşıyordu. İnsanlar Ankara Garı’nın önünde ağır adımlarla yürüyordu. Kimi elinde bir karanfil taşıyor, kimi sessizce başını eğiyor, kimi de gözlerini uzaklara dikmiş, geçmişte kalan bir güne bakıyordu.

Zeynep kalabalığın içinde durdu.

Elinde yalnızca bir karanfil vardı.

Kırmızıydı.

Tıpkı annesinin yıllar önce ona verdiği karanfil gibi…

Bazı Günler Unutulmaz

O gün Zeynep henüz küçüktü. Annesinin elini sıkıca tutmuş, insanların neden ağladığını anlamaya çalışmıştı.

“Anne, neden herkes üzgün?”

Annesi cevap vermeden önce uzun süre susmuştu.

Sonra kızının saçlarını okşayıp:

“Çünkü bazı günler vardır kızım,” demişti, “insanların hafızasına kazınır. Aradan yıllar geçse de unutulmaz.”

Zeynep o cümleyi o zaman anlayamamıştı.

Şimdi anlıyordu.

Yıllar sonra aynı yerdeydi.

Ankara Garı’nın önünde…

“Unutmadım”

Elindeki karanfili göğsüne bastırdı. Kalabalığa baktı. Herkesin yüzünde farklı bir hikâye vardı. Kimi bir evladını, kimi bir arkadaşını, kimi bir eşini, kimi ise adını bile bilmediği insanların acısını taşıyordu.

Zeynep yavaşça yürüdü.

Karanfillerin arasına geldiğinde dizlerinin titrediğini hissetti.

Çiçeğini yere bıraktı.

“Unutmadım,” diye fısıldadı.

Sesi kalabalığın içinde kayboldu.

Ama belki de bazı sözlerin duyulması gerekmiyordu.

Bazı sözler yalnızca kalpte söylenirdi.

Unutma

Zeynep gözlerini kapattı.

Rüzgâr hafifçe esti.

Karanfilin yapraklarından biri titredi.

O an annesinin yıllar önce söylediği söz yeniden aklına geldi:

“Unutma.”

Zeynep gözlerinden süzülen yaşı sildi.

“Unutmayacağım,” dedi bu kez daha güçlü bir sesle.

Çünkü bazı insanlar yalnızca yaşadıkları zamanla var olmazdı.

Onlar hatırlandıkça, isimleri anıldıkça, hikâyeleri anlatıldıkça yaşamaya devam ederdi.

10 Ekim, Hafızaydı

Ve bazı tarihler takvimdeki sıradan bir gün değildi.

10 Ekim, hafızaydı.

Kırmızı karanfiller ise o hafızanın sessiz tanıklarıydı.

Zeynep son kez geriye baktı.

Sonra kalabalığın arasından uzaklaşırken içinden tek bir cümle geçti:

“Unutmadık. Unutmayacağız. Unutturmayacağız.”