Tren Garı: 10 Ekim’in Kırmızıya Kesilen Barış Hikâyesi
“Tren garı bir mahşer kalabalığı; ellerinde bavulları yok bu defa yolcuların. Yüreğinde barış, ellerinde karanfil, beyinlerinde sevgi ve kalplerinde Àşk var bu yolcuların.”
✍️ Hasan Sağlam
Kırmızının Hafızası
Lertîg’de kül rengi bir öğle sonrasına sesi düştü ihtiyarın ve dedi ki:
“Yaktılar evimi barkımı, her şeyimi. Sandık dolusu elbiselerim vardı, üstelik hepsi kırmızıydı.”
(Hasan Sağlam’ın “Kırmızı’yı Sevmek” kitabından.)
Mevsim kurumuş, ayaza vurmuş ve palavradan dolaşan cümleler aslını yitirmiş; “kırmızı” şahlanmış, sınırların dışına vuruyordu.
Artık geri dönüşü yok bu kırsal hüznün. Damara işlemiş narin bir yaşam sebebidir. İnceden inceden işler kalbin kıyısına kırmızının deli öfkesi.
Günler zulmün harmanından geçiyor, cigera mı; kırmızı kanıyor hâlâ, Dersim’de, Lice’de çocuklar büyümüyor savaş büyüdükçe…
Kanaviçesine işlediği gülün kokusunu saklıyor genç bir kız çeyiz sandığının utangaç zulasında.
Sakallarının seyrekliğinden henüz sıyrılmamış bir delikanlı utangaçlıkla bıyık buruyor.
Bir baba elinde fotoğraflar, bir anne saçlarında yıldızlarla geliyorlar.
O ahir zaman da değil öyle, daha dündü bunlar.
Ankara Garı’na Barış Hayalleriyle Geldiler
Öylece akın edip geldiler;
anıları,
emekleri,
sevgileri
ve barış hayalleri ile geldiler Ankara Garı’na.
Ani bir patlama ile hayat orta yerinden kırıldı adeta.
Yer yarıldı.
Gök yükseldi.
Sular ürperdi.
Dağlar sarsıldı.
O melun, o menfur cinayet dalları budakları kırıp döktü.
Dudağının kıyısından dökülen kırılgan kelimeler kırmızıya abanıp Ankara sokaklarında satır satır dolaştı Serdar’ın.
Serdar’ın Sesi
“Islak bir yalnızlık benimkisi; kefenimin yakasından bir tel saç kıvranıyor ciğerlerime koşarcasına. Cennetine kurşun döktüğümün dünyasında iki tatlı kelam edemedik sevdiğim, bağışla,” dedi.
Nefesi daralıyordu, sesini düze yatırdı:
“Dargın zamanlarımızı düze çıkaramadık; ellerimin yetimliği yüzüme vuruyor, zehir zemberek bir barış arzusu damağımı çatlatıyor. Bir trenin raylarını kesen acı sireni kulaklarımı çınlatıyor. Hazin, ılık bir rüzgâr yalımı alnımı okşuyor. Seni arıyorum; gözlerime kum doldu, neredesin?”
Göz kapakları ağırlaştı usulca.
“Ankara Garı eskiden bu kadar telaşlı değildi sevdiğim. Senin İstanbul’dan gelişin benim Dersim’den gelişime benzemez. Ben dağları bombalı tütünler içerim; nefesim kesik kesik ve sarıdır parmak aralarım, bıyıklarımın burnuma vuran boğumu tütün sarısı… Sen, silinmiş hatıraların boğazda intihar etmiş şiiri gibisin. Özlemişim kaşlarının çatısında dolanan hırçınlığı. Nereye kayboldun birden? Bu kulaklarımı dolduran zılgıt hangi çağın?”
Kirpik uçlarında kelebekler uçuşuyordu Serdar’ın.
“Barış” Diye Tutturdu
“Bir yenik tarihin içinde bocalıyorum. Bombalar patlıyor olur olmaz vakitlerde. Aksi çocuk hırçınlığı dolandı Veysel’in gök mavisi gözlerine; ‘barış’ diye tutturdu. Büyük oyunlarda yenildi çocuk; gördüklerim beni senden evvel öldürdü. Neredesin, sesin nerede?”
Yıldızlar art arda kayıyordu, dünya hızla dönüyordu.
“Ben böyle bir yüzyılda doğmak istemezdim, ben böyle arsız bir asırda yaşamak istemezdim, ben böyle hunharca bir ölüm tasarlamadım.
Ben çocukların yaşaması için ölebilirim, senin mavi gözlerinde yanan özgürlüğe ölebilirim. Anamın gerdanına dökülen o soykırım acısının yaşları dinsin diye ölebilirim. Ama böyle değil, böyle eli kolu bağlı değil.
Bütün gayretim çiçeğin, sümbülün, nergisin kederden değil de mevsiminde solmasıydı.”
Damağı kurudu, parmak uçlarında bir karıncanın dolandığını hissetti.
Direnci kırıldı Serdar’ın.
Yüreğinde Barış, Ellerinde Karanfil
“Sığmadık işte, gördün mü cigera mı? Sığmadık milletin meclisinin sığdığı şehre.
Tren garı bir mahşer kalabalığı; ellerinde bavulları yok bu defa yolcuların.
Yüreğinde barış, ellerinde karanfil, beyinlerinde sevgi ve kalplerinde Àşk var bu yolcuların.”
O öksüz çocukluk günleri dolandı diline, kırmızının ayak direten yamacına ırmak bağladı.
Son defa göz göze olmak, ölmenin “vız” gelmesi demekti.
Bir tutam bal bakıştı Àşk, gerisi yok…
Sustu Serdar.
Köz içinde buğulanan gözlerini usulca kapattı.
Sırtına aldığı ölüm sancısını incitmeden bıraktı toprağa.
Ay, kırmızı bir tül ile örttü yüzünü.
Bu Defa Iskalamak Yok
Ne kaldı ki geride?
Bak, kırmızı da yandı.
Ama o masal ülkesinin çocukları hâlâ bir ışık için, beyinleri iniş aşağı kan revan koşanlara dur demek için hayatın kollarına atladılar.
Aç yüreğinin kapılarını ve kucakla artık barışı;
bu defa ıskalamak yok.
Serdar için,
Lokman için,
Veysel için
ve…
✍️ Hasan Sağlam
06.10.2026
-
Sonsuzluğa Dokunan Mizrap: Hasret Gültekin
Sonsuzluğa Dokunan Mizrap: Hasret Gültekin “Hatırlamak mı Hasret’tir, Hasret mi hatırlamak? Bu ikilemden sıyrılıp 2 Temmuz’a düşürünce aklımı, bed sesi ile ferman eyleyen ‘yakın la yakın’ naraları kulaklarımın zarını yırtıyor…
-
Hasan Sağlam
HASAN SAĞLAM, Yazar, Yönetmen ve Müzisyen Hasan 1972 yılında Dersim’in Pulur (Ovacık) ilçesine bağlı Çerğat (Çambulak) Köyü’nde doğdu. 1985 yılında şiir yazmaya ve bağlama çalmaya başladı. 2011 yılından bu yana…
