10 Ekim Y 2
| |

10 EKİM 2015 ANKARA GARI KATLİAMI

“Ankara Garı, Ceylanpınar, Roboskî gibi binlerce katliamın hesabını sorabilmek için önce tüm muhalefet bir araya gelip ‘Ne yapmalıyız, nasıl yapmalıyız?’ sorularıyla öğretici eleştiri ve tartışmalar yapıp alternatif güç yaratmalıdır.”

Türkiye’de muhalif halka ve siyasi anlayışlara asırlarca yapılan katliamlarda canlarını kaybedenler için gerçekleştirilen anmalarla ilgili, bir gün makale yazıp yazmama konusunda kafamda soru işaretleri oluşmuştu.

Dijital Dergi Platformu’nun (DDP) Ekim ayı sayısında ana konu olarak 10 Ekim 2015 Ankara Garı Katliamı’nı belirlemesi üzerine, “Tam da yazmanın zamanı” diyerek bu makaleyi ele almış bulunuyorum.

İnsanlık uğruna, örgütlü ya da örgütsüz mücadelelerde veya çeşitli saldırılar sonucunda hayatını kaybeden tüm canlarımıza saygılarımı sunuyor, anıları önünde eğiliyorum.

Anmalar Neden Sıradanlaşıyor?

Çeşitli zaman dilimlerinde canlarını kaybedenlerin anısına yapılan anmaların, gerçekleştirilmesi en kolay faaliyetlerden biri hâline gelmesi beni memnun etmiyordu.

Nedeni?

Katillerden ve onlara destek verenlerden ciddi anlamda hesap sorulmamış olması, anmaları sıradanlaştırmaktadır. Bunun esas nedenlerine genişçe değineceğim.

Önce şu soruyla başlayalım:

Gar Katliamı’nın failleri kimlerdir?

Bununla ilgili özet bilgi vermenin yerinde olacağını düşünüyorum.

Katliamlar ve Failler Üzerine

Tüm dünyanın bildiği gibi Ankara Katliamı başta olmak üzere, diğer alanlarda sol, yurtsever ve barışçı demokrat insanların gerçekleştirdikleri gösterilere saldıranların başında, derin devlet elemanlarından Müslüman Hizbi Kontra ve İŞİD gelmektedir.

Dahası, derin devletin yedek güç olarak kullandığı ve çoğunun adı sanı bilinmeyen sağcı paramiliter kişi ve oluşumlar, asırlardır bu cellatlığı yapanlardır.

Yüzyıllık Cumhuriyet tarihinde iktidara gelen her siyasi parti, göstermelik soruşturma ve kovuşturmalarla toplumu uyutmayı çok iyi becermiş, bunu da en iyi politika olarak kullanmıştır.

Mevcut Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, Devşirme Müslüman Türklüğün dışında diğer tüm etnik, dil, kültür ve düşünceleri yok sayan, hatta düşman gören bir içeriğe sahipken, böyle bir sistemden yasal hak beklemek kendini aldatmaktır.

Sistemin kendi mantığına göre şekillendirdiği adalet yapısının göstermelik mahkemeleri, o devletin gerçek ve doğru bir adalete sahip olduğu anlamına gelmiyor; gelmedi de.

Mevcut faşist zihniyeti bu kadarıyla tarif etmek yeterli.

Gelelim devrimci şehitler ve farklı şekillerde canlarını kaybeden insanlar için yapılan anmaların neden sıradanlaşıp anlamını yitirdiğine ve çözümün neler olabileceğine.

Anayasa, Kimlik ve Demokrasi

Sistemin anayasasındaki insan hakkı, demokrasi, laiklik ve çağdaşlık ibareleri yalnızca Devşirme Türk İslam’a tabi olanlar için geçerliyken, bu bile göstermelikten öteye geçmemiştir.

Uluslaştığını ve modern devlet olduğunu öne süren bir devlet, etnik olarak bir dini ve yalnızca o dine mensup kişileri korumakla mühürlenmişse, bunun adı feodal gerici faşizmdir ki demokrasi ile bağlantısı olduğunu kimse iddia edemez.

Bakmayın öyle laiklik, sekülerlik, sosyal hukuk devleti, herkesin seçme ve seçilme hakkı vardır demesine.

Hepsi toplumun beynini bulandırmak ve uyutmaktır.

Yüzyıldır okullarda ve diğer alanlarda çocuklara öğretilen eğitim bilgileri, Arapçı Devşirme Türk İslam ırkçılığından başka bir şey değildir. Türk kelimesinin geçmesi, Türkçe gramerden başka Türk kültürüne hiçbir şekilde hizmet etmemiştir.

Temel düşüncesi ve genel çerçevesi bu şekilde olan bir devlet yapısında, “Silaha karşıyız, insanlar konuşarak sorunlarını çözsün” gibi ifadelere inanmak ya korkmaktır ya da asimile olmayı kabul etmektir.

Bunun başka bir açıklaması bulunmuyor.

Demokrasi Kültürü Olmadan Demokratik Haklar

Anayasal olarak yok sayılan; siyasi düşüncesi, inancı, dini, kültürü ve dili yasak edilenlerin yüzde 90’ı, devletin nepotist ve ırkçı yapısını kavramış değil.

Sistemin söz konusu uygulamalarının anlaşılmamasının bir diğer kaynağı, belirli sınırlarla çeşitli siyasi partilere izin verilmesi ve laiklik ifadesinin kılık kıyafetle dış görünüşe indirgenmesidir.

Hâlbuki Suudi Arabistan’da akıl almayacak kadar modern alet ve uygulamalar var. Bilindiği gibi Arabistan’ın çağdaş olduğuna hiçbir toplum inanmıyor.

Haklarının gasp edildiğini düşünen çevrelerin gösteri ve anma yapmaları, evrensellik açısından en doğal haktır.

Ancak evrensel hak adıyla gösteri ve demokratik tepkinin bir ülkede siyasi anlam kazanması, o ülkede gerçek demokrasi kültürünün anayasa ile birlikte toplumun tümüne öğretilip demokrasi bilincinin oturtulmasıyla anlam kazanır.

Demokrasinin D’si yoksa, her şey psikolojik avunmadan başka bir işe yaramaz; Türkiye’de de yaramadı.

Muhalefetin Mücadele Sorunu

Türkiye’de bırakalım demokratik gösterilerin yapılmasını, bunu gören egemen düzen sahipleri İspanyol boğaları gibi kırmızı görmüşçesine saldırmaktan hiçbir zaman çekinmedi.

Egemen saldırgan anlayış asırlarca devam ettiği hâlde, Türkiye’deki sol kesimlerin buna düzenli ve süreklilik taşıyan biçimde karşılık verecek teori, siyasi ve askerî mücadelesi maalesef yok.

Mevcut sistem bunu bildiği için saldırı, katliam ve cezaevlerine doldurmaya devam etmesiyle muhalif olanlarda yılgınlık, yorgunluk ve anmalarda anlamsızlaşmaya yol açmıştır.

Muhaliflerin çoğu bu durumu ya iyi niyetinden ya da çaresizlikten dile getirmiyor.

Tüm mesele de burada düğümleniyor.

Alternatif Bir Güç Yaratılmadıkça

Çünkü gerici faşist sistemlere geri adım attırmak ya da demokrasinin önünü açmak, yalnızca o sistemin kullandığı yöntemin benzerini uygulamakla mümkündür.

Bu mücadele tarzı çoğu zaman zor olduğundan halk direnmekten vazgeçebiliyor.

Benim düşünceme göre, en azından bu tür zor durumlarda muhalif kesimlerin emperyalist rol oynayan ülkelere on binlerce kişiyi kapsayacak şekilde geçici toplu göç politikası uygulaması bir yöntem olabilirdi.

Türkiyeli muhalifler, istisnalar dışında birlikte hareket etmedikleri için her zaman alternatifsiz kalmışlardır.

Bu anlayış devam ettirildiği sürece, çoğu anma ve saygı duygusu çok yakında bitecektir.

Ankara Garı, Ceylanpınar, Roboskî gibi binlerce katliamın hesabını sorabilmek için önce tüm muhalefet bir araya gelip “Ne yapmalıyız, nasıl yapmalıyız?” sorularıyla öğretici eleştiri ve tartışmalar yapıp alternatif güç yaratmalıdır.

Düşmanı titretecek siyasi alternatif güç oluşturulmadığı sürece, tüm değerler tamamen zihinlerden silinerek yok olurken bunun sonunun tamamen asimilasyon olduğunu herkes net olarak bilmelidir.

Cemal Zöngür

Kaynaklar

1924 ve 1982 Anayasaları ile ilgili maddeler

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası:
https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=2709&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5

“Türk” Tanımı ve Milliyetçilik İlişkisi

Anayasa, etnik temelli bir ırkçılığı kesin olarak reddetmekle birlikte, “Türk” kelimesinin hukuki tanımı metinde yer almaktadır.

Madde 66:
“Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür.”

Madde 2:
“Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, milli dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, laik ve sosyal bir hukuk Devletidir.”

Madde 3:
“Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir.
Milli marşı ‘İstiklal Marşı’dır.”

Madde 42:
“Türkçeden başka hiçbir dil, eğitim ve öğretim kurumlarında Türk vatandaşlarına ana dilleri olarak okutulamaz ve öğretilemez.”

Madde 10:
“Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir.”

Madde 24 – Din ve Vicdan Hürriyeti:
“Herkes, vicdan, dini inanç ve kanaat hürriyetine sahiptir.”

Aynı maddede ayrıca:

“Din kültürü ve ahlak öğretimi ilk ve ortaöğretim kurumlarında okutulan zorunlu dersler arasında yer alır.”

14’üncü madde hükümlerine aykırı olmamak şartıyla ibadet, dinî ayin ve törenler serbesttir.

Cemal Zöngür, Türkleri Yeniden Tanımak, s. 190–201, Ozan Yayıncılık.

  • |

    Cemal Zongür

    Cemal Zongür – Araştırmacı Yazar Yazar Cemal Zöngür 1963 yılında Erzurum İli, Şenkaya İlçesi Yoğurtçular Köyü’nde doğdu. İlkokulu kendi köyünde, ortaokulu Ardahan’ın Göle ilçesi Köprülü Kasabası’nda, liseyi Göle ilçesinde okurken, son sınıfı…